اين قضيه بر مي گرده به نه سال پيش: مريم دختري تنها بو د کم سن وسال ولي انقدر غصه خورده بود که بيشتر از بزرگترا سختي هاي زندگي و درک مي کرد،دختر ساکت و کم حرفي بود کلي با بقيه فرق مي کرد خودتون خوب مي دونيد دختر اي 13ساله چقدر شيطون ميشن ولي هميشه يه حرفي ته دلش بود که نمي تونست به کسي بگه يه احساسي که سرشار از يه عشق واقعي نسبت به کسي که از ته دلش دوسش داشت و اونو مي پرستيد.مريم دختر خوش قيافه اي بود طوري بود که هر کسي با اولين نگاه دوست داشت باهاش باشه،زيبا و جذاب بود در حين زيباييش متين و با وقار بود.ولي چرا انقدر چشماي درشتش پر از غم بود؟! چه رازي پشت اون چهره ي معصومش بود؟!
حالا فهميدم که اون عاشق پسر خالش بود خيلي بيشتر از اون چيزي که فکرشو کني عاشق بود عشقي که نه سال پنهان بود،تا اينکه يه روز از غصه داغون شده بود مي خواست خودشو از اين زندگي راحت کنه ولي گريه مي کردو مي گفت خدايا مي ترسم با اين کار تو رو هم از دست بدم ،خوب موقعي رسيدم آرومش کردم ،پاي درد و دلش نشستم مثل يه دوست واقعي به حرفاش گوش دادم 
مي گفت: يه خالم مشهد مي  شد اندازه مادرم دوسش داشتم 3پسرو 1 دختر داشت ،   دختر خالم برام از يه خواهر نزديکتر بود ما خيلي با هم صميمي بوديم هر اتفاقي که براش مي افتاد اولين کسي که با خبر مي شد من بودم .ولي من هرگز نتونستم بهش بگم برادرتو دوست دارم مي ترسيدم فکر کنه به خاطر مرتضي باهاش صميمي هستم نمي خواستم تنها دوستمو از دست بدم ولي اي کاش مي گفتم......مرتضي با پدرم دوست بود به همين خاطر مهمون که ميامدن خونه ما بيشتر ميومد و من هر روزي که مي گذشت بيشتر از روز قبل عاشقش مي شدم خيلي پسر نازي بود با بقيه يه طورايي فرق مي کرد احساسم مي گفت اگه دوسم داشته باشه تا آخر دنيا دوسم داره.
ولي من نمي دونستم که دوسم داره يا نه شايد اصلا هيچ احساسي نسبت به من نداشت هيچ وقت جرات پيدا نکردم که بهش بگم عزيزم بيشتر از هر کسي تو دنيا دوست دارم.تنها يکبار عروسي پسرخالم يه دونه چشمک بهم زد دنيا رو بهم دادن ولي اين که دليل دوست داشتن نمي شد.از طرفي هم مي ترسيدم اگه بهش بگم دوست دارم طور ديگه اي در مورد من فکر کنه و ازم بدش بياد اگه پسم ميزد براي هميشه آرزوي اونو به گور مي بردم .سالها گذشت ومن مخفيانه مرتضي رو مي پرستيدم چه انتظار تلخي بود انتظاري که پاياني نداشت مي سوختم و مي ساختم ،يکي از اون روزاي که رفته بوديم خونشون(تقريبا دو سال پيش) نمي دونيد چقدر شاد بودم انگاري خدا همه خوبي هاي دنيا رو به من داده بود ،نزديکاي عصر بود که مرتضي از اتاقش صدام کرد از پذيرايي تا اتاقش فاصله اي نبود ولي نميدونيد برام يه عمر گذشت ته دلم بال بال مي زدم مي گفتم ديگه مي خواد بگه که دوسم داره،رسيدم بهم گفت سالنامه ي پشت تلويزيون رو بيارو بشين پيشم مي خوام يه چيزي بهت بگم که تا حالا به کسي نگفتم .يه نفس عميقي کشيدم انگاري همه ي درداي عالم تموم شده بود نشستم و به چشاش نگاه کردم چون سالها منتظر اين لحظه بودم لحظه اي که سرانجام مي تونستم حسش کنم.به چشمام نگاه کردو گفت مريم اين راز بين ما بمونه بعد سالنامه رو باز کرد و از توش چند تا عکس در آورد ،عکسا رو با دستش به طرف من دراز کرد ،اون لحظه لحظه ي مرگ من بود مي دوني اونا عکساي دختري بود که مرتضي باهاش آشنا شده بود ،بغضم گرفته بود مي خواستم گريه کنم مي خواستم داد بزنم از اين بي وفايي از اين روزگار لعنتي تا اينکه با ذوق ازم پرسيد چه جوره ،مي خواستم بهش بگم چقدر دوست دارم  مي خواستم بگم به خدا من مي ميرم از اين جدايي ولي بازم نتونستم يه اشتياقي تو چشماش ديدم که از دلم نيومد خرابش کنم به خودم اومدم و بهش گفتم زيباست و از اتاق بيرون رفتم يه راست رفتم حموم و آب و باز کردم و نمي دونم چند ساعت زير آب گريه کرده بودم شب شد روز شد وبعد از اون لحظه ديگه هيچي خوشحالم نميکرد  زجر اون لحظه فراموشم نشد ولي يه چيزي ته دلم مي گفت نا اميد نشو فعلا باهم دوستن شايد باهم جور در نيان چند سال هم به اين اميد موندم تا اينکه ديروز عروسيش بود من شکستم اي کاش ميموردم مجبور بودم تو مراسمش شرکت کنم من بدون اون چي کار کنم چه طوري زندگي کنم اي کاش به دنيا نميومدم اينو گفتو زد زير گريه گريه اي که عرشو به صدا درمي آورد بغلش کردم گفتم مريم جون غصه نخور کار دنيا اينه ديگه اونم با صداي لرزون مي گفت آخه دوسش داشتم..دوسش داشتم ..دوسش داشتم...تو همون لحظه صدايي شنيدم که آروم آروم مي گفت ديونه منم عاشقت بودم مرتضي بود با صورتي که از اشکاش خيس شده بود اومد جلو، داشتن از ايران مي رفتن براي خداحافظي اومده بود که اتفاقي حرفاي حرفاي ما رو شنيد.قيافه ي
شکستش دلمو خون انداخت چند قدم عقب رفتم ،رفت سمت مريم سرشو گذاشت رو پاهاشو گفت ديونه دوست داشتم با سکوتت زندگيمو از اين رو به اون رو کردي عاشقت بودم از اينکه شب وروز بهت فکر مي کردم ديوانه مي شدم جرات گفتنشو نداشتم اگه قبولم نداشتي چي کار مي کردم ترسيدم و حالا مي فهمم که تو هم منو  دوست داشتي آه آه آه مريم چه اشتباهي کردم
دوتايي به هم نگاه کردن و بي اراده همديگرو چند ثانيه به آغوش گرفتن و مريم گفت بالاخره فهميدي چقدر دوست دارم و لي افسوس خيلي دير خيلي دير خيلي دير.زنگ در به صدا دراومد همسر مرتضي پايين منتظر بود و زمان کمي هم براي پرواز مونده بود هر دو با چشمان پر از اشک فقط يک کلمه گفتند ومرتضي رفت وآن کلمه اين بود
(خداحافظ عزيزم)  

  
    
غم نگاه اخرت تو لحظه ي خدا حافظي

گريه ي بيوقفه من تو اون روزاي کاغذي

قول داده بوديم ما به هم که تن نديم به روزگار

چه بي دوم بود قول ما جدا شديم اخر کار

تو حسرت نبودنت من با خيالتم خوشم

با رفتن از اين ديار ارزوهام ميکشم

کوله بارم پر حسرت تو دلم گداي درده

فصل اوارگي تنها تو خيابوني که سرده

تا خيالت به سرم مي زنه گريه م ميگيره

اروم اروم دل تنگم داره بي تو ميميره

گل مغرور قشنگم من فراموشت نکردم

بي تو اينجارو نمي خوام ميرم بر نمي گردم